Last
week in our studio Jacques Brel revealed and the train has stopped.
Although
he was very quite that day and had no interest in paintings or sketches or
full colour copies or other goodies left on the desks or easels. He
was just wondering why people do carry about this separate spaces for
them selves? Why have they divided this beautiful space into the 10
square meeter boxes? Where is the clue hidden?
Then
he said to me:
– I don`t believe in the dirty mugs and rotten mops. I
rather believe in the melody expressed with the
words – he emphasized his opinion with the sharp hand gesture.
– You
mean the singing – I urgently asked. He just nodded his head. His
masculine torso was wrapped in the woolen, dark sweater (hard to say which color and was it lamb wool or cashmere I really don`t know). His
nodding head made me think.
Later
on, when I came back with the washed mugs in one hand and cut forefinger in the other, I heard they whistling with Kuba one melody. But I
didn`t recognize what it was. So I felt foolish and uninformed like
when listening an opera (especially the Mozart).
I almost forgot, we were accompanied by the charming couple, unfortunately don`t know
their names. They were mainly concentrated on themselves and good for
them.
I
wish got that moment back today, instead of dealing with completely
different kind of people. We
never appreciate or sometimes even recognize the moment, and the
extraordinary connection, which appears very rarely these days.
Peckham, 2012
|
Wiem, że życie to jest gra, czy coś w rodzaju teatru. Choć odgrywanie pewnych scenek jest bardzo bolesne. Często sobie z tego kiepkuję, traktując trudne przeżycia, których dostarczają mi bliscy, jako dobry temat do tego, żeby to opisać. Myślę, że robiło i robi tak wielu twórców. Nawet mój ukochany Houellebecq. Niedawno, czytając „Wrogów publicznych” (2008), dowiedziałam się, że opisując matkę Adriana – puszczalską hipiskę, w „Cząstkach elementarnych”, miał na myśli swoją rodzicielkę. Tak przynajmniej odebrała to Lucie Ceccaldi, która zostawiła małego Houellebecqa pod opieką dziadków. Czym jak się okazuje ją rozsierdził. Wydała więc biografię „L'innocente: ecrit” (2008) (w wolnym tłumaczeniu: niewinność przemówiła), w której odnosi się do tego, kim jest jej syn. Houellebecq we „Wrogach publicznych” (wymiana listów między nim a Bernardem-Henri L é vym) komentując jej książkę, stara się dystansować do tematu, ale czuć, że go to dotknęło. Jako dziecko przeżył zawód, troch...
Komentarze
Prześlij komentarz
Dzięki za odzew!